u a l i t y i n e r o m r g a n i c a l l y r o w n r a p e s
ι α σ ο ζ μ έ ν η
τ η ε λ α ο Τ ρ ο δ ο
Εδώ στο αναγνωρισμένο από την UNESCO Γεωπάρκο του Τροόδους, τα ψηλότερα αμπελοτόπια βρίσκονται στην περιοχή της Πιτσιλιάς. Αμπέλια ριζωμένα σε εδάφη προερχόμενα από τα οφιολιθικά πετρώματα που κάποτε αποτελούσαν τμήμα του ωκεάνιου φλοιού της Τηθύος Θάλασσας από την οποία αναδύθηκε το Τροόδος. Επιστημονικά αναγνωρισμένο ως το αρτιότερο και πιο καλά μελετημένο οφιολιθικό σύμπλεγμα παγκοσμίως.
ι α σ ο ’ τ α ψ λ ό ρ α α μ π ε λ ο τ ό π ι α τ η ς Ε υ ρ ώ π η ς
Τα περισσότερα αμπελοτόπια στην Πιτσιλιά βρίσκονται σε υψόμετρα από τα 1.000 έως και τα 1.500 μέτρα με το ψηλότερο στα 1.501μ, ακριβώς κάτω από την κορυφή της Μαδαρής. Τα μεγάλα υψόμετρα και οι απότομες πλαγιές, με κλίσεις άνω του 30%, διαμορφώνουν δύσκολες περιβαλλοντικές συνθήκες κατάλληλες μόνο για λίγους, ηρωικούς αμπελουργούς.
ι α σ ο α μ έ ν η μ ε δ ρ ώ τ α
α ι γ π ι τ ν τ ό ο
Στα δύσβατα ψηλά βουνά της Πιτσιλιάς και του Γεωπάρκου Τροόδους, η αμπελουργία αποτελεί μια βαθαίωνη δραστηριότητα των κατοίκων, η οποία μετατρέπεται σε τοπική γνώση για την ορεινή αμπελουργία. Αυτή η παράδοση της γνώσης εμπλουτίζεται με την επιστήμη, δημιουργώντας οίνους ιδιαίτερους, αυθεντικούς και αντάξιους των μοναδικών συνθηκών καλλιέργειας σε αυτά τα υψόμετρα, όπου η παραδοσιακή χειρωνακτική εργασία παραμένει ανόθευτη μέχρι και σήμερα.
ι α σ ο ό
υ θ ε τ κ γ σ ι ς
Τα σταφύλια από αμπελώνες μεγάλου υψομέτρου αναπτύσσουν πολύπλοκες γεύσεις και υψηλή οξύτητα λόγω ψυχρότερων θερμοκρασιών, αυξημένης έκθεσης στο υπεριώδες φως και μεγάλων ημερήσιων διακυμάνσεων θερμοκρασίας. Το φτωχό σε θρεπτικά συστατικά έδαφος και η άριστη αποστράγγιση ενισχύουν τα αρωματικά χαρακτηριστικά και την πολυπλοκότητα του κρασιού. Αυτοί οι παράγοντες καθιστούν τους αμπελώνες της Πιτσιλιάς και του Γεωπάρκου Τροόδους μοναδικούς στο είδος τους.
ι α σ ο μ ί ω σ η
η ς ε ρ ς ε τ ο π ρ ι λ λ ο ν
Η αμπελουργία σ’ αυτά τα κακοτράχαλα ψηλά βουνά συμβάλλει στη διατήρηση της περιβαλλοντικής ισορροπίας των ορεινών οικοσυστημάτων, περιορίζει τον κίνδυνο διάβρωσης και συμβάλλει στη διατήρηση του αγροτικού τοπίου.
Λίγοι είναι οι ήρωες της αμπελοκαλλιέργειας που άντεξαν και παρέμειναν σ’ αυτά τα μέρη, σεβόμενοι την αξία των αμπελιών για την επιβίωση του τόπου. Γι’ αυτό, μεγάλη είναι η ευθύνη που επωμίζονται για τη διαφύλαξη των ορεινών οικοσυστημάτων με παραδοσιακές πρακτικές, που διασφαλίζουν τη διατήρηση της περιβαλλοντικής αειφορίας.
